ప్రేమించిన స్నేహం

"డైరీ రాయాలేమో.."
 రెండు సంవత్సరాల ముందు రాసిన డైరీ..ఇన్ని రోజులకి రాయాలనిపిస్తుంది...తన మీద కోపంతోనా? ఇష్టంతోనా ? లేక తనని బాధపెడుతున్న నామీద నాకున్న అసహనం వల్లనా?
"హేమంత్,..ఒక్క నిమిషం నీతో మట్లాడాలని ఉంది..." తన నుండి message..
ఎన్ని సార్లు చెప్పినా,..ఎంత చెప్పినా...ఎంత తిట్టినా..ఎందుకిలా చేస్తుంది...? ఈ అమ్మాయికి పిచ్చా...?
ప్రేమా...?
ఇంత ప్రేమా?
ఎందుకు?!! నేనేం చేసానని...తనని బాధపెట్టడం తప్ప...!!
ఆ message చూసి కూడా reply ఇవ్వకుండా వదిలేసాను..
"నీ డైరీ లో ఒక్కసారైనా నా గురించి రాస్తావా..ఎప్పుడో అడిగింది...ఒక మంచి స్నేహితురాలిగా ఉన్నప్పుడు...అప్పుడు అనుకున్నాను...అంత గొప్ప స్నేహానికి ఒక పేజీ సరిపోదని...!
కాని ఇప్పుడు..ఇంత బాధపడి, నన్ను ఇంత బాధపడేలా చేస్తూ....ఒక పేజీ నిజంగానే సరిపోదు...అనుకుంటూ నా డైరీ రాద్దాం అని తీసుకున్నాను....
ఇంతలో తనే...
"ఒక్క నిమిషం మాట్లాడటానికి కూడా పనికిరానా? చాలా మాట్లాడాలని ఉంది హేమంత్...call చేయవా..."ఎంత ప్రార్దిస్తూ అడిగిందో...
వెంటనే block చేసాను whatsapp నుండి...
ఒక్కసారిగా నాలో కోపం, చిరాకు, అసహ్యం, బాధ, జాలి, ఇష్టం, తిరస్కరించడంలో కలిగే గర్వం, పొగరు, ఎన్ని emotions...అన్నీ ఒకేసారి !!
ఏ అవసరం లేకుండా....ఒక మనిషి ఇంకొక మనిషితో ఒక్క నిమిషం అయినా మాట్లాడాలి అనుకోవడం ప్రేమకి పరాకాష్ఠ...!!
ఎంత ప్రేమ నేనంటే....చాలా జాలి కలిగింది తన మీద.....కాదేమో....నా మీద నాకే...!!
ప్రేమని ఇస్తే ప్రేమే వెనక్కి వస్తుందని...రావాలని ఎప్పుడూ అనుకునే నాకు...తను ప్రేమని చూపిస్తుంటే..కోపంతో సమాధానం చెప్పాలి అనిపిస్తుంది...!
తనంటే, తనతోనే ఎప్పటికీ ఉండాలి అనిపించే అంత ఇష్టం లేదని ఎన్ని సార్లు, ఎలా చెప్పినా అర్థం చేసుకుంటూ కూడా అర్థం కానట్టు తను చుపించే ప్రేమకి ఈ కోపమే సమాధానం..ఇదే మంచిదేమో..!!
"నేనంటే కొంచం కూడా ఇష్టం లేదా..ఒక్కసారి మాట్లాడవా..." ఈ సారి text message చేసింది.
ఈ mesages ఆగవు...రాయాలి అనుకున్న డైరీ పక్కన పడేసి ...ఏమైనా తినాలనిపించి మొన్న తనే పంపించిన పూతరేకుల్ని తెచ్చుకొని తింటున్నాను..
ఈ సారి call చేసింది...cut చేసాను...
ఎంత Irony...తను పంపిన sweets ఇష్టంగా తింటూ...తనని మాత్రం దూరం పెడుతూ..ఒక స్నేహితురాలని ఎంత బాధపెడుతున్నాను..నేను నేనేనా?
మళ్ళీ call...lift చేసాను.
"ఏం కావాలి నీకు...?" అరిచాను...
"ఏం చేస్తున్నావ్...?"
"నేనేం చేస్తే నీకెందుకు...?"
"నాతో మామూలుగా..అంతకుముందులాగా మాట్లడలేవా.."
"నువ్వు నాతో మామూలుగా ఉండలేవు...నేను మామూలుగా మాట్లడలేను.."
"........"
"ఇప్పుడెందుకు calls చేస్తున్నావ్...?"
"గుర్తొస్తున్నావ్...చాలా...ఒక్కసారి కలవచ్చా..."
"నాకు మా ఇంట్లో వాళ్ళు రోజూ గుర్తొస్తున్నారు...అలాగని వేరే దేశంలో ఉన్న వాళ్ళని కలవాలి అనుకుంటున్నా కలుస్తున్నానా?! ఎన్నో అనిపిస్తాయి..అన్నీ జరగవు..."
"ఒకే ఒక్కసారి కలవలేవా.."
"నేను ఒక్కసారే చెప్తాను..."
"నేను ఇంక నీకు ఎప్పటికీ కనిపించను...ఒక్కసారి.." అని ఏదో అనబోతుంతే...
"అంత అదృష్టమా నాకు..."
"ఎందుకు అంత rudeగా మాట్లాడతావ్...మామూలుగా...."
"నా time waste చేయకు...నీకేం కావాలి..."
"ఎమీ వద్దు...ఇష్టం లేకుండా మాట్లాడకు...call cut చేసేయ్ ..."
"Thanks,...bye"
"నేను ఇక్కడినుండి వెళ్ళీపోతున్నాను...."
"Get Lost...I don't Care" అని cut చేసాను...!!
ఆశ్చర్యం...అది నేనేనా! ఎంత అగౌరవంగా, ఎంత నిర్దయగా, ఎంత కఠినంగా, ఎంత క్రూరంగా, ఎంత సులువుగా, ఎంత Insensitive గా ఒకరిని అవమానపరిచాను..నిజంగా నేనేనా?
"నేను నీకు చాలా చులకన అయిపోయాను కదా హేమంత్.." తనకి ఈ సారి reply ఇచ్చాను...
"అంత చులకన అయ్యావ్ అని తెలిసి కూడా ఇంకా నాతో మాట్లాడాలని చూస్తున్నావ్ అంటే నిన్ను ఎమనుకోవాలి...?" message send చేసాను.
మళ్ళీ నేనే...నేనేనా..?? ఎంత rude గా మాట్లాడుతున్నాను..!!
నాలోని సున్నితత్వం ఏమయింది? నాలోని compassion ఏమయింది..?
ఆ బాధ ఎలా ఉంటుందో తెలిసి తెలిసి అదే బాధని ఇంకొక మనిషికి ఇస్తున్నానంటే...నాలోని మనిషి ఏమయినట్టు?
"నేనంటే కొంచం కూడా గౌరవం, ఇష్టం లేదని get lost అన్నప్పుడే అర్థం అయింది కానీ....." ఒక పెద్ద message...!!
ఎలా చెప్పాలి తనకి..తనంటే ఎంత గౌరవం ఉందో...ఒక స్నేహితురాలిగా తనంటే ఎంత ఇష్టం ఉందో..అవి చూపించటానికి కూడా వీలు లేనంత ప్రేమని తను చూపిస్తూ..తన ప్రేమని గెలిపించుకోవాలని ఆరాటపడి, ఓడిపోయి, ఆ స్నేహాన్ని తుంచేసి,  మళ్ళీ అదే స్నేహం కావాలి అనుకోవడం,..తన అమాయకత్వమా? తెలిసీ తెలియనితనమా?!
"Once gone is gone forever" అని ఎవరు చెప్పాలి తనకి?
ప్రపంచంలో అన్నిటికన్నా సులువైన పని ప్రేమించడం, అన్నిటికన్నా కష్టమైన పని అంత గొప్ప ప్రేమని తిరస్కరంచడం....!!
నేను చదివిన ఒక్క పుస్తకంలోను ప్రేమని తిరస్కరించడంలో ఉన్న బాధని,ఒక ప్రేమకుడిని లేదా ప్రేమికురాలిని చిన్నచూపు చూడటంలో ఉన్న సంఘర్షననీ ఎవరూ రాయలేదే? నేనే రాయాలేమొ...ఏమో..అందరికీ ఇంత inner conflict ఉంటుందా?
నేనే ఎక్కువ అలోచిస్తున్నానా? లేక తన ప్రేమ అలోచించేలా చేస్తుందా?
ఏవేవో ఆలోచనలు, ఏవేవో తలంపులు...మళ్ళీ అనిపించింది...
"డైరీ రాయాలేమో..." !!!

అమ్మ-అమెరికా

"సగం తాగి పడేయొద్దని ఎన్ని సార్లు చెప్పాలి...మళ్ళీ దొరుకుతాయా? కొంచమన్న బుద్ధి పెడితే బాగుండు దేవుడు.."..
నేను పాలు వదిలేసినప్పుడల్లా వినిపించే మాట ఇదే..చిన్నప్పటినుండీ అదే మాట, అవే తిట్లు,..అదే శ్రుతిలో ఒకేలా తిట్టడం ఒక్క అమ్మలకే సాధ్యం ఏమో..!
   టీక్...టీక్...టీక్...శబ్ధంతో ఆలోచనల నుండి బయటకొచ్చి oven లో ఉన్న పాలు తీసి తాగబోయాను...తాగలి అనిపించదు...కాని తప్పదు..ఆకలి తీరటానికి పాలకన్నా సులువైన మార్గం ఇంకోటి లేదు..పాలు మొత్తం తాగాను...!! అమ్మ గుర్తొచ్చింది వెంటనే..!!
బయటకి వెళ్తుంటే నవ్వొస్తుంది చీమల వరుసలా వెళ్ళే వాహనాల మధ్యలో నేను..చుట్టూ మనుషులు కనిపించరు..కార్లే కనిపిస్తాయి..
"ఇక్కడ మనుషులు ఉండరు...machines మాత్రమే ఉంటాయి" అని నేను ఈ దేశానికి వచ్చే ముందు చెప్పిన స్నేహితుడిని రోజూ తలచుకుంటా ఈ సమయంలో....
మన దేశంలోనే నయం...మనుషులు, కుక్కలూ, పందులూ....కనుచూపులోనే వందల మంది జీవితాలని చూడొచ్చు....అందుకే నా దేశానికి అంత విలువ ఉందేమో.. !!
     ఆఫిస్ రాగానే ఆలోచనలన్నీ సషేశంగా ఆగిపోయాయి..ప్రతి ఒక్కరు నవ్వుతూ "hello, hii" అని పలకరిస్తారు...నాకు వాళ్ళని పట్టుకొని నేను నీకు ఎన్ని రోజుల నుండి తెలుసు చెప్పు అని అడగాలి అనిపించేది మొదట్లో...ఇప్పుడు నేనూ వాళ్ళలో కలిసిపోయాను..!!
ఎంతో అందమైన దేశం..ఎటు చూసినా పచ్చదనం, కాకపోతే అది కూడా వీళ్ళ నవ్వులాగానే ఉంటుంది జీవం లేనట్టు..!!
        "పైన ఇంకొంచం కూర పెట్టాను..అది కూడా కలుపుకొని తిను..పెరుగన్నం డబ్బా మొత్తం ఖాలి చేసెయ్..మళ్ళీ ఇంటికి తీసుకురాకు, మొత్తం తినాలి..అర్థం అయిందా.."బడికి వెళ్తుంటే సుప్రభాతం లాగా ప్రతిరోజూ ఇదే వినిపించేది అమ్మ...
ఇప్పుడు నా డబ్బాలో గిన్నెలు ఎక్కువ, కూరలు తక్కువ..!!
           సాయంత్రం ఇంటికి రాగానే నా పాలిట నక్షత్రకుడు phone చేసాడు..నేను ఎక్కడికీ రాను మొర్రో అంటున్నా...బలవంతంగా నన్ను తీసుకొని వెళ్ళడం వీడు కంకణం కట్టుకోకుండా చేసే పని...నాకు ప్రపంచం చూపిస్తున్నాను అనుకుంటాడు...వీడికేం తెలుసు నా ప్రపంచం ఎక్కడ ఉందో..!!
"బయటకి వెళ్దాం పద...pubకి వెళ్దామా...bowlingకి వెళ్దామా...??"
"నేను ఎక్కడికీ రాను...ఇవాళ వదిలెయ్ నన్ను" అన్నాను..యే mood లో ఉన్నాడో వదిలాడు తొందరగానే...!!
ఉదయం ఆలోచనలతో..రాత్రి phones తో..ఇదే జీవితం..అమ్మ కి phone చేసాను...lift చేయలేదు..పూజ లో ఉందేమో..!!
ఇంతలో చిన్ననాటి స్నేహితుడు whatsappలో message చేసాడు phone చేయమని...చేస్తూనే నేను ఎంత ఆనందంగా ఉంటున్నానో వాడే చెప్తున్నాడు....వీడికెలా చెప్పేది?!....సంతోషం అంటే మనం తిరిగే ప్రదేశాలూ,facebook checkins కాదని...!!
"చూస్తున్నా..చూస్తున్నా..మొత్తం అమెరికా చుట్టేస్తున్నావ్....నీకెంటి బాగ సంపాదిస్తునట్టు ఉన్నావ్..ఇంక పెళ్ళి చేసుకో మామా...settle అయిపోతావ్..నాకు కూడా అమెరికా రావాలని ఉందిరా...process చెప్పు..బాగా enjoy చెయ్యాలి వచ్చి..."
... వాడి మాటల ప్రవాహానికి అడ్డుకట్ట వేయాలని అనుకోలేదు..ఎందుకంటే...వాడికిది స్వర్గం..నాకు వాడు ఉంటున్నది స్వర్గం..దూరపు కొండలు నునుపు అని అందుకే అంటారేమో...
      ఎవేవో మాట్లాడుతూ ఉన్నాడు..."అమ్మా..ఇంకో రెండు దోసలెయ్.." అరిచాడు నాతో మట్లాడుతూనే....అప్పుడు చెప్పాను...
"ఇక్కడ అన్నీ ఉంటాయ్రా...అమ్మ తప్ప..."అని..
వాడికి అర్థం అయిందేమో...అమ్మ పిలుస్తుందిరా, మళ్ళీ మట్లాడుతా అన్నాడు..!!

సశేషం...

బాగున్నావా? అని ఎంత సులువుగా అడిగావు...నీ పలకరింపు ఎన్ని జ్ఞాపకాలను నిద్రలేపిందో నీకు తెలుసా...
'అలలు కలలు ఎగసి ఎగసి అలసి సొలసి పోయే...' అని ఒక కవి అన్నట్టు...అలసిపోయాను...నీ గురించి అలోచించి..నీకై ఎదురుచూసి..నీ ప్రతీ కదలికని గమనిస్తూ...నీ ప్రతీ ఇష్టాన్నీ ఆరాధిస్తూ...నీ అలోచనలతో ఎన్నో రాత్రులు నిద్ర లేకుండా గడిపి..నిన్ను నాలో నింపుకొని...నేనే నువ్వై..ఆ నాలోని నిన్నుని దూరం చేసుకోవడానికి కష్టపడి...ఇంకా కష్టపడుతూ...నువ్వు లేకుండా కూడా ఉండగలను అని స్థిమిత పడే సమయంలో...మళ్ళీ నువ్వు...మళ్ళీ నా నువ్వు....'నా నువ్వు' అనవచ్చో లేదో సందేహమే ఇంకా...

                *......................*..........................*...............................*..........................*

కొన్ని భావాలు ఇలా అసంపూర్ణంగా ఉంటేనే అందంగా ఉంటాయని నమ్ముతూ....

నీతో ఆ సాయంత్రాలు...

మన ఊహలు చెదిరిపోవచ్చు....మన స్నేహం సమసిపోవచ్చు..
కానీ గుర్తున్నాయా?!!
మనం మార్చలేని ఆ క్షణాలు...
నీ ఏకాంతాన్ని నేను ఏలిన సమయాలు...
నీ వాంఛ...నీ స్పర్ష...నీ మనసు...నీ ఆత్మ....అన్నీ నావై...నాలోన నువ్వు కలిసిపోయిన అందమైన వెన్నెల రాత్రులు...
సజీవమై నిదురిస్తున్నాయి తెలుసా....కాలం అనే వెచ్చని పానుపులో..!!!

చేరని ఉత్తరం

"ఇది అతనకి ఇస్తావా"? ఆశగా అడిగింది కార్తిక....

తనకి తెలుసు అతనిచ్చే సమాధానం..ఇవ్వను అని,నీకు పిచ్చి పట్టింది అని, మరచిపోతే మంచిదని, అతను నిన్ను ప్రేమించలేదు అని, ఎంత కాలం ఇలా ఉంటావ్ అని...అన్ని సమాధానాలు తెలిసి కూడా అడుగుతుంది..మళ్ళీ మళ్ళీ అడుగుతుంది...చిన్నపటినుండీ స్నేహితుడు కాబట్టి భరిస్తున్నాడు కానీ, ఇంకొకలైతే పిచ్చి దానికి ఎంత చెప్పినా ఉపయోగం లేదు అని వదిలేసేవాళ్ళే..

ఆ ఉత్తరం అతనికి చేరవేయడమే తనకి కావాలి...ఆ పని చేసి పెట్టగలిగేది ఒక్క తన స్నేహితుడే...హేమంత్..అతన్ని తప్ప ఇంకెవరినీ నమ్మదు...నమ్మలేదు..అతను ఆ పని చేయడు, ఎంత అడిగినా చేయడు, తనంటే ఎంత ఇష్టమున్నా ఈ పని మాత్రం చేయడు, తను ఇంకా అతని ముందు అలుసు అయిపోవడం హేమంత్ కి ఇష్టం లేదు.

E-Mail చేసుకో, ఇంకా ఉత్తరాలేంది పిచ్చి దాని లాగా...ఏ కాలంలో ఉన్నావ్ అంటాడు. అతనికేం తెలుసు,......
కొన్ని భావాలని కాగితం మీద అక్షర రూపంలోనే  అందంగా చెప్పగలం అని.. !!!

తను ప్రేమిస్తున్నప్పుడు, అతనితో ఆనందంగా ఎన్నో రోజులు గడిపినప్పుడు ఎవరికీ చెప్పలేదు..ఆ ఆనందంలో ఎవరు గుర్తొచ్చారని? హేమంత్ నే మరచిపోయింది, ఎన్నో రొజులు మాట్లడనేలేదు...అసలు తన ప్రేమ గురించి చెప్పింది ఆ ప్రేమ దూరం అయ్యాకనే...అప్పటినుండీ తన గురించి ఆలోచిస్తూ, తను బాగుండాలి అని ఎంత ఆరటపడుతున్నాడు...ఈ స్నేహం లేకపోతే తను ఎమయిపోయేదో..ప్రేమ దూరం అయింది అనుకుంది కాని, ఆ ప్రేమ తనతోనే హేమంత్ రూపంలో తన పక్కనే ఉంది..తన కోసమె ఆరాటపడుతుంది...తన బాధను పంచుకుంటుంది.

అంతటి ప్రేమ దూరం అయినందుకు బాధపడాలా? ఇంతటి గొప్ప స్నేహితుడు ఉన్నందుకు ఆనందపడాలా? అర్థం కాదు కార్తిక కి.. !!

"అసలు ఏం రాసావ్ ఆ ఉత్తరంలో,..నువ్వేం రాసినా అతను అర్థం చేసుకుంటాడు అనుకున్నావా? నువ్వు పడే బాధ అతనికి తెలియదనుకున్నావా? నీ ఉత్తరం చూడగానే తిరిగొచ్చి నిన్ను మళ్ళీ ప్రేమిస్తాడనుకుంటున్నావా?!
నేను అస్సలు ఇవ్వను..నిన్ను ఇంత బాధపెట్టిన వాడిని కలిసి నవ్వుతూ ఉత్తరం ఇచ్చి రావల్నా...ఎట్లా కనిపిస్తున్నా నీకు? నువ్వు ఒక్కసారి వెళ్ళిపోతావు కదా అమెరికాకి...అప్పుడు చెప్తా వాడి సంగతి...",..ఇలా ఏదో అంటూనే ఉంటాడు...

వీడికి ఎలా చెప్పను..ఈ బాధ కన్నా, అతను చూపిన ప్రేమ ఎన్నో రెట్లు ఎక్కువ అని...ఆ ప్రేమ వల్ల పొందిన ఆనందం ఎంతో ఎక్కువ అని..ఆ ప్రేమ అబద్ధం, అతని మాటలన్నీ అబద్ధం కావచ్చు...తను అనుభవించిన ఆనందం, ప్రేమ మాత్రం నిజం...అది తనకు మాత్రమే తెలుసు..!!

తను వెళ్ళిపోతుంది...అతని జ్ఞాపకాలతో ఉండలేక ఇంకో దేశానికే వెళ్ళిపోతుంది,..ఈ లోపల అతనికి తను రాసిన ఉత్తరం ఇవ్వాలి...తన బాధని, ప్రేమని, తన జీవితం లో అతని స్థానాన్ని అతనికి చెప్పాలని అనుకొని,..ఆ భావాలనే రాసింది...కానీ అవి చేరవేసేవాళ్ళే లేరు!!

తన ప్రయాణానికి ఇంకో నెల కూడా లేదు...తన పనులన్నీ జరిగిపోతున్నాయి..హేమంత్ అన్నీ చూసుకుంటున్నాడు..అన్ని జాగ్రత్తలు చెప్తున్నాడు ...ఉత్తరం ఇవ్వమంటేనే కోపంగా చూసి వెళ్ళిపోతాడు.

ఇంక తనే ఇద్దాం అనుకుంది...అతని ఇంటికి వెళ్ళి, అతన్ని మళ్ళీ కలిసి అయినా సరే, తను ఎంత అవమాన పడినా సరే,..అతనికి తను చెప్పాలనుకున్న విషయాలన్నీ తెలియాలి,ఆ ఉత్తరం అతను చదవాలి...కనీసం అతను చదువుతాడు అన్న త్రుప్తి చాలు తనకి...ఇదంతా జరుగుతుందా?? జరిగితే మాత్రం తనకేమొస్తుంది? ఏదైన మారుతుందా? తనకి మారడం అక్కర్లేదు..తన స్థితి అతనికి తెలిస్తే చాలు.కానీ హేమంత్ చెప్తున్నట్టు తన బాధ అతనికి తెలియదా? తను సాధించేది ఏముంది, ..అతనకి చెప్పని కొన్ని విషయాలని తెలియజేయడం తప్ప!!

ఇలా ఎన్నో అలోచనలు, ఒక స్తబ్దత, ఒక సందిగ్ధత, అయోమయం, ఏం చెయాలో తెలియని నిస్సహాయత,...ఇదే తన మానసిక ప్రపంచం, ఎన్ని రోజుల నుండి ఇలా ఉంటుందో తనకే తెలుసు..ఎన్ని రోజులు ఉండబోతుందో మాత్రం తెలియదు!
అందరిని వదిలి వెళ్ళిపొతున్నందుకు బాధ ఉందో లేదో కూడా తెలియదు తనకి...అసలు ప్రపంచం లో ఇప్పుడు తను అనుభవిస్తున్న క్షోభ కంటే పెద్ద బాధ తనకేముంటుందని?!

తనే కలిసి ఇద్దాం అనుకుంటుంది అని కనిపెట్టాడేమో..."నేనే ఇస్తాను,నువ్వు వెళ్ళేకంటే ముందే అతన్ని కలిసి ఇస్తాను..నీ కోసం ఇస్తాను...నాకు మాత్రం ఇష్టం లేదు" అన్నాడు హేమంత్.

ఇస్తాడు,తను అనుకున్నది జరుగుతుంది, తన అలోచనలన్నీ అతనికి చేరతాయి..ఎదో త్రుప్తి తనని ఆవరించింది. ఆనందం, బాధ ఏది లేదు. ఒక నిట్టూర్పు...అంతే!!

ఇంకో రోజులో తను వెళ్ళిపోతుంది...ఉత్తరం ఇస్తాను అన్న తరువాత ఎప్పుడిస్తావ్ అని ఒకటి రెండు సార్లు అడిగింది, మళ్ళీ అడగనే లేదు..మర్చిపోయిందా? తనకి తెలియకుండా వెళ్ళి కలిసి ఇచ్చేసిందా? అసలు ఆ మాటే ఎత్తడం లేదు..తను వద్దు అన్నాడని ఊరుకుందా? తనకి ఇష్టం లేదు కాబట్టి తనని ఇబ్బంది పెట్టడం ఇష్టం లేక మానుకుందా? ఎవేవో అలోచిస్తున్నాడు హేమంత్.

కార్తిక ఆ సంగతే మాట్లడలేదు...కొన్ని గంటల్లో వెళ్ళిపోతుంది...హేమంత్ ఉండబట్టలేక అడిగాడు..."ఎమనుకుంటున్నావ్, ఉత్తరం ఎదో ఇస్తా అన్నావ్, ఇవ్వవా? ఇవ్వను అన్నప్పుడు రోజూ అదే పనిగా అడిగావ్, ఇస్తా అన్నాక ఆ విషయమే మాట్లడ్డం లేదు?  నాకు తెలియకుండా అతడిని కలిసి మళ్ళీ అవమానపడ్డావా?  ఆ బాధ మనసులో పెట్టుకొని మాత్రం వెళ్ళకు..ఏం జరిగిందో చెప్పి వెళ్ళు..ఇక్కడ ఇంత మంది ఉంటేనే నీ బాధ మరచిపోలేకపోతున్నావు....అక్కడ ఒక్కదానివి ఎలా ఉంటావ్? ఏం జరిగింది నాకు చెప్పు.."అని అంటుండగానే,..

"లేదు..ఏమీ జరగలేదు..అతన్ని మళ్ళీ కలుస్తాను అని ఎలా అనుకున్నావు?  నాకు కొత్తగా  వచ్చిన బాధ ఎమీ లేదు..నేను రాసిన ఉత్తరం నేనే చదువుకున్నాను....మళ్ళీ మళ్ళీ చదువుకున్నాను...అంత గొప్ప భావాలు,అలోచనలు,అంత ప్రేమని నా గురించి అసలు పట్టింపు లేని మనిషికి వ్యక్తపరిచి నన్ను,నా ప్రేమని అవమానపరచడం ఎందుకు అనిపించింది!!
అతన్ని నమ్మి, ప్రేమించి, అతనితో గడిపి అవమాన పడింది చాలేమో అనిపించింది...అందుకే ఇవ్వాలని అనిపించలేదు...నువ్వు ఎప్పటినుండో ఇదే చెప్తున్నావు, కానీ,.. నాకు నేను చెప్పాలి అనుకున్నవి అతనికి చెప్పేయ్యాలి అనే ఆరటం ఉండేది...ఇప్పటికీ ఉంది...కానీ, అవి చెఫ్ఫడం వల్ల మా ఇద్దరికీ వచ్చే లాభం, నష్టం ఎమీ లేదు..నేను తన ప్రేమ ని మరచిపోలేదు అని అతనికి తెలియడం తప్ప!!
అతనికి నేను చెప్పాలి అనుకున్నవి ఎప్పటికీ తెలియకపోవచ్చు,..పోని,..నేను తన గురించి అలోచించటం లేదు అనుకుంటేనే అతను ఆనందంగా ఉంటాడు అనిపిస్తుంది..ఎవరో ఒక్కరైన సంతోషంగా ఉండాలి కదా....ఉండనీ.." అంది కార్తిక.

"నా అలోచనలు, నా ప్రేమ, అతని జ్ఞాపకాలు, అతనితో గడిపిన క్షణాలు, అతను చూపించిన ప్రేమ, అతను నా కోసం ఒకప్పుడు పడిన ఆరాటం,...అన్నీ నాతోనే ఉన్నాయి...ఉంటాయి..అలాగే ఈ ఉత్తరం కూడా నాతోనే ఉంటుంది...కొన్ని సున్నితమైన భావాలు, కొన్ని అందమైన అనుభవాలు,కొన్ని బంధాలు, కొన్ని జ్ఞాపకాలు, కొన్ని అలోచనలు, కొన్ని ఊహలు, కొన్ని మాటలు, కొన్ని కోరికలు ఎవరికీ తెలియకపోవడమే అందం..నాతోనే ఉండని,...నాలోనే ఉండని.." అని వెళ్ళిపోయింది.
      
 కార్తికని చూస్తూ నిలుచుండిపోయాడు హేమంత్...

"ఇది అతనికి ఇస్తావా" అని ఆశగా ఒకప్పుడు అడిగే కార్తికే కళ్ళ ముందు కనపడుతుంది అతనికి !!